Διαβάζω στην εφημερίδα το άρθρο της Μαρίλης Μαργωμένου και νιώθω να τα ξέρω αυτά τα παιδιά. Συχνά περνούν απαρατήρητα στην τάξη και τα ίδια δεν έχουν διάθεση να ανταγωνιστούν και να επιβληθούν στην ομάδα· δεν ξέρουμε στα αλήθεια τι κρύβουν μέσα τους και ούτε μας ενδιαφέρει· είναι τα παιδιά που δεν ακολουθούν το main stream και δεν ενδιαφέρουν ―αυτό είναι το δράμα μας, δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Ένα τέτοιο παιδί ξαφνικά, από το πουθενά μπήκε στο Πάνθεον των ηρώων, δίπλα σε ήρωες επαναστάσεων κι η μορφή του ίσως αύριο, σαν του Τσε, να προβάλλει κατάστηθα σε μπλουζάκια εφήβων. Αυτό το ήσυχο κι ανυποψίαστο παιδί ηρωοποιήθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα, μα στη Λισσαβώνα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στο Βερολίνο. Γιατί; Οι θεωρητικοί οφείλουν να ερμηνεύσουν, να αποκαλύψουν αίτια, να δώσουν προοπτικές. Οι θεωρητικοί του δικαίου οφείλουν να ερμηνεύσουν το νέο δικαιικό πλαίσιο που αναδύεται μέσα από αυτή την αυθόρμητη εξέγερση· οι κοινωνιολόγοι να προσδιορίσουν τα αίτια του απρόσμενου αυτού φαινομένου· οι πολιτικοί να αφουγκραστούν τη μάζα, να λάβουν γνώση των αιτιών να αναθεωρήσουν στάση και πολιτική. Και πάνω από όλα, όλοι μας σαν κοινωνία να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που προβάλλει σε πρώτη ανάγνωση των γεγονότων: παιδιά καταπιεσμένα, που βιδωμένα 7-8 ώρες σε ένα θρανίο και 2-3 ώρες ιδιαιτέρων, συμμετέχουν σε μια διαδικασία απαξιωμένη από γονείς, πολιτικούς, εκπαιδευτικούς· και απαιτείται από αυτούς να είναι άριστοι σ’ αυτό το ανούσιο άνευρο εκπαιδευτικό σύστημα που μόνο στόχο έχει την κάρτα μετανάστευσης απ’ το σχολείο σε ΤΕΙ και ΑΕΙ, που άλλα δεν προσφέρουν επαγγελματική κατοχύρωση, άλλα δεν έχουν πρόγραμμα σπουδών, άλλα δεν… και όλα στερούνται σεβασμού προς τους σπουδαστές τους. Είναι τα παιδιά αυτά που ακούν πως το μέλλον τους είναι να ενταχθούν στη γενιά των 700, που βλέπουν να ξεφυτρώνουν γύρω τους μίζες, βίλες, λιμουζίνες.
Είναι η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα μας σ’ αυτά τα παιδιά κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από την υψηλή κριτική των πολιτικών ή άλλων λόγων. Είναι η ώρα να αντιληφθούμε πως η κοινωνία μας χρειάζεται μελλοντικούς πολίτες ελεύθερους, με αυτοπεποίθηση.
Τα παιδιά σήκωσαν την πέτρα! Γι’ αυτό καταδικάστε τα· εγκαταλείψτε τα, κύριε Πρεντετέρη, γιατί είναι ανεπιθύμητα· γιατί εκτός συστήματος τόλμησαν αυθόρμητα να διαδηλώσουν το θυμό τους. Στον κόσμο μας, όσοι έκλεψαν μέσα στο σύστημα, όσοι άρπαξαν με την απάτη του χρηματιστηρίου, με την κινητή τηλεφωνία, με την κάλυψη της αγίας εκκλησίας, με την βουλευτική ή άλλη ιδιότητα, όσοι δολοφόνησαν εν υπηρεσία, είναι δικοί μας μέρος του συστήματος. Μα τα παιδιά αυτά είναι έξω από τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο για αυτό πετάξτε τα στις εσχατιές της κοινωνίας, δολοφονείστε τα γιατί φώναξαν και ενόχλησαν. Κινηθείτε με το δόγμα “ηθικό είναι το νόμιμο” και φτιάξτε νόμους τέτοιους που θα φέρουν την ηθική στα μέτρα σας. Χτυπήστε αλύπητα με όρους ιεράς εξέτασης όποιον τολμήσει να τείνει ευήκοον ους στις φωνές τους και ξεχυθείτε σε κυνήγι μαγισσών για να μπορέσετε επί τέλους να ευνουχίσετε κάθε κλώνο ελεύθερης έκφρασης. Στις μέρες που διανύουμε, επιχειρείται το μεγαλύτερο έγκλημα απέναντι στην κοινωνία μας: έφηβοι με καθαρό μυαλό και αγνότητα στιγματίζονται ως όντα ανεπιθύμητα, έκθετα, πεταμένα στους κάδους του δήμου, για να τροφοδοτήσουμε τον κόσμο με αντίγραφα μας, που υποταγμένα θα κλέβουν, θα δολοφονούν.
“Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι βλέπουμε τη νεολαία μας να τα βλέπει όλα αυτά σαν πρότυπο και να μιμείται. Και ακόμη χειρότερα ολόκληρα πολιτικά κόμματα να τους χαϊδεύουν την πλάτη. Και βέβαια πού είναι οι δάσκαλοι και οι Καθηγητές; ανύπαρκτοι…” Το πρόβλημα είναι πως η νεολαία εκδήλωσε την αποστροφή της σε ό,τι βλέπει και πως δε μιμείται! κι αυτό το πολύτιμο χαρακτηριστικό αλίμονο αν θα το χάσει! Κι ο υπουργός της γαρδένιας (σπάστης πιάτων αυτός), προσφέρει σαν σε ιθαγενείς, καθρεφτάκια και κουδουνάκια στους “αρίστους”: ένα P.C. κατ’ έτος επαινώντας την επιτυχημένη ανταπόκρισή τους στην ανοησία. Και τους χαϊδεύει την πλάτη υποσχόμενος, αυτός και οι προκάτοχοί του κι οι όλοι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, πως θα γίνουν όλοι φοιτητές. Κι όταν σε δύο περιπτώσεις κάποιοι δεν τους “χάιδεψαν την πλάτη” ―θυμηθείτε, συνέβη δυο φορές― αμέσως αυτούς τους κάποιους τους έφαγε η μαρμάγκα… Και πάλι η υπερπροσφορά στο πολιτικό σουπερμάρκετ με δώρα άχρηστα, πτυχία χωρίς αντίκρισμα… Κι οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές στο σύστημα αυτό αδύναμοι, ανύπαρκτοι(;) είναι κι αυτοί μέρος του προβλήματος, που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία απαξιώνοντας τη δουλειά τους και χαϊδεύοντας τα παιδιά στην πλάτη για να μην έχουν προβλήματα, για να μην αποκαλυφθεί η δική τους ανεπάρκειά. Αυτοί χαϊδεύουν την πλάτη των παιδιών, κι όχι όσοι στρέφονται προς αυτά και αναζητούν αιτίες για να προτείνουν λύσεις…
Και αύριο τί;
Κοινότοπο ερώτημα με κοινότοπη απάντηση, θεωρίες αναλύσεις κλπ.
Ο πρωθυπουργός με χέρι στιβαρό το πηδάλιο κρατά, Ακούσαμε τις δηλώσεις του. Μείναμε άναυδοι! Δεν καθησυχάσαμε· το αντίθετο. Τί καλός που δεν επέτρεψε ακραία μέτρα καταστολής, όπως πολλοί του είπαν ―ποιοι άραγε; κάποιοι από το περιβάλλον του, θα απαντούσε κάποιος πολίτης, γιατί δεν είναι δυνατόν να φανταστεί ότι τον παίρνει τηλέφωνο μέσα στον ορυμαγδό κάποιος άσχετος. Μήπως ταυτίζονται αυτοί οι κύκλοι του με εκείνους που επέτρεψαν τη δολοφονία; μήπως είναι εκείνοι που διέταξαν την προσαγωγή των 15χρονων.; Μήπως είναι εκείνοι που επέτρεψαν τα γιουρούσια στα μαγαζιά για να του προτείνουν στη συνέχεια τα ακραία μέτρα;
Τι ανοιχτός στις γνώμες και απόψεις! Είδε πολλή τηλεόραση αυτές τις ημέρες, μας είπε. (Εννοούσε προφανώς ειδήσεις, γιατί στην οθόνη κολλημένος μαθαίνουμε ότι είναι συνέχεια). Και είδε υπερβολές, δεν ξεκαθάρισε τι είδους: υπερβολές στις αντιδράσεις των διαδηλωτών, υπερβολές στον τρόπο που παρουσιάζουν τα κανάλια; Άφησε να εννοηθεί ότι ισχύει το δεύτερο, δεχόμενος την προβοκάτσια ορισμένων μέσων ενημέρωσης που παρουσίαζαν το τόσο, τόοοοσο. Μήπως είναι τα κανάλια που επιθυμούν και καλλιεργούν το κλίμα ανασφάλειας για να πετύχουν αυτό που αρνήθηκε, τα ακραία μέτρα;
Ποιον να εμπιστευτεί, ποιον να καλέσει να συνεργαστεί; Φάνηκε να μην ξέρει κι ο ίδιος.
Το πρόβλημα είναι αυτό: με ποιους να κυβερνήσει, ποιους να εμπιστευτεί; Εκείνους που γεμίζουν σιγουριά τον Κούγια για να λέει ό,τι λέει, Εκείνους που μεσ’ στη ζούλα θα τη βγάλουν καθαρή για όσα έφαγαν, και τόλμησαν να τους… φύγουν; υπουργοί σε θέση κλειδιά που θα έπρεπε να οδηγηθούν στο σκαμνί ως κοινοί απατεώνες με απάτες σε βαθμό κακουργήματος. Αυτούς που ξέρουν από κόλπα αφαίρεσης της εξουσίας από τους εκλεγμένους, και τρίβουν μακάβρια τα χέρια τους ρευόμενοι την κλεμμένη φασολάδα ―ομολογία ιδίων.
Παραλλάσσοντας το τραγούδι του Διονύση μού ‘ρχεται να πω: Μητσοτάκια μ’, Εφραιμάκια μ’, εσείς τρώτε και πίνετε κι εμένα με τρώει η αρκούδα!
Αυτούς έδειξε κι ο Πρωθυπουργός πως τον περιτριγυρίζουν. Και θά ‘λεγα προς Θεού μη φύγει γιατί φοβάμαι ότι οι επόμενοι θα είναι χειρότεροι.
Κι ο θλιβερός υπουργός Παιδείας, θολωμένος από το ξενύχτι στον Τερζή, ακούσαμε χτες να εκλιπαρεί για μια προκήρυξη που κυκλοφόρησε στα σχολεία! Κι αυτό φοβούνται πια… Και θά ‘λεγα πως πρέπει να σταματήσουν τα παιδιά να εκδηλώνουν την αντίδραση μόνο και μόνο γιατί ο κυβερνήτης του πλοίου έχασε όλο το σκάφος και κυβερνά μόνο το πηδάλιο. Δεν τον λυπούνται;
Και αύριο τί;
Με αισιοδοξία, καλημέρα σε όλους!
Υ.Γ. Απορώ διαβάζοντας κάποια από τα σχόλια: τόσα πολλά ενοχλούν, εκτός από τις δηλώσεις Κούγια και την υπερασπιστική γραμμή που χάραξε! Και τον αφήνουν ελεύθερο! Αυτός είναι η έκφραση, ανοιχτή κι ομολογημένη του “νεοσυντηρισμού” και πόσα μοντέλα και τρέντι δεν θα συμφωνήσουν μαζί του! είναι η έκφραση του “νεοφασισμού”, χωρίς ιδεολογία, παρά μόνο με “έρωτα” για τον εαυτό τους και μίσος για όλους τους άλλους! Το “Χάσκι των δικαστηρίων” ήρθε κι έδεσε με τον “Ράμπο των Εξαρχείων” και συμπληρώνει την εικόνα της σήψης του συστήματος αφού και δημόσιο βήμα έχει και τον ανέχεται το σύστημα να σπιλώνει τους κορυφαίους θεσμούς του! Αυτοί είμαστε! Από αυτά πρέπει να ξεφύγουμε! Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. Καλημέρα σας και πάλι!
