Σεβασμιότατε, αξιότιμοι κύριε Νομάρχα, κύριε Δήμαρχε, κυρία Βουλευτά, κυρίες και κύριοι,

Δεν ξέρω πώς θα άρχιζε τον λόγο του ο παππούς μου αν σήμερα τον καλούσαν να μιλήσει σε τούτο «τον μικρό λιμιώνα πού ’χει μεγάλη ιστορία» όπως ο ίδιος χαρακτήριζε τις Κιτριές.

Θα ξεκινούσε με κάποια προσωπική ιστορία από την παιδική του ηλικία· ίσως να έστρεφε το βλέμμα του στο γυναικωνίτη του Μαυρομιχαλαίικου αυτού ναού για να αναζητήσει την πήλινη κολυμπήθρα όπου με Μαυροχιχαλαίικο λάδι τον βάφτισε χέρι Μαυρομιχάλη.

Μεγάλο όνομα σ’ ένα μεγάλο τόπο: με ανθρώπους πολύτιμους, όσο πολύτιμος είναι  και ο τόπος αυτός, όσο πολύτιμο είναι και το λιμάνι αυτό.

Ένας πολύτιμος τόπος, ένα πολύτιμο λιμάνι: Τούρκοι, Φράγκοι, Ενετοί ετούτο το λιμάνι γύρεψαν να ελέγξουν· εδώ από το Οίτυλο ο Λιμπεράκης Γερακάρης ήρθε και πήρε χτήματα στους Δολούς και τους Μύλους της Μαντίνειας· εδώ, κι αυτός από τη Μέσα Μάνη, ήρθε κι έχτισε τον πύργο του ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης· εδώ Τούρκοι κι Ενετοί διάλεξαν να χτίσουν και να εξοπλίσουν το κάστρο της Ζαρνάτας για να ελέγξουν το λιμάνι αυτό.

Ζαρνάτα και Κιτριές: το κάστρο και το φυσικό λιμάνι κλείνουν μέσα τους τη μεγάλη ιστορία του τόπου· σ’ όλη τη διάρκεια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας ο τόπος αυτός υπήρξε ο σύνδεσμος μεταξύ Δύσης και Ανατολής, με το λάδι, το μετάξι, τα βελανίδια, τα σύκα, με τους ίδιους τους ανθρώπους του που κατόρθωσαν να συντηρήσουν την ιδέα της αυτονομίας, της κυριαρχίας στον τόπο τους και την αυτοδιάθεσή τους. Κι όποτε τους δινόταν η ευκαιρία δεν δίστασαν να στρέψουν τα τόξα τους, τα σπαθιά τους, τα τουφέκια τους κατά της Οθωμανικής απειλής.

Κι όσο κι αν τους εγκατέλειπαν οι Ενετοί, οι Ισπανοί, οι Ρώσοι, με επιμονή και μ’ ένα πάθος αλλόκοτο ξανάπιαναν το νήμα από την αρχή. Και στη μεγάλη στιγμή του ’21 βρέθηκαν εδώ, πρώτοι κι έτοιμοι να θυσιάσουν την αυτεξούσια κυριαρχία τους για τη μεγάλη ιδέα του ανεξάρτητου κράτους. Από εδώ στις 22 Μαρτίου ξεκίνησαν τα καλύτερα παλικάρια του Πετρόμπεη κι ενώθηκαν με εκείνα του Μούρτζινου, συνάντησαν τον Γέρο του Μοριά κάπου στη Σέλιτσα για να καταλάβουν την Καλαμάτα· και την κατάλαβαν· και υποχρέωσαν το Τούρκο διοικητή  σε πράξη παράδοσης, που σημαίνει αναγνώριση κυριαρχίας του αντιπάλου.

Κι όσο κι αν η Ιστορία επιφύλαξε στους Μανιάτες και σκοτεινές σελίδες, κανείς δεν μπορεί να τους στερήσει το προνόμιο ότι άνοιξαν τον πόλεμο του ’21: Μανιάτες από την Τσίμοβα, την Καρδαμύλη, τις Κιτριές σε έναν πόλεμο για τις ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης, για ένα κράτος δικαίου.

Κι ο άρχοντας του τόπου, ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης δε δίστασε να διακινδυνεύσει τη ζωή του γιου του, όμηρου της Πύλης στην Κωνσταντινούπολη, να θυσιάσει την εξουσία του για αυτόν τον ωραίο αγώνα, για ένα αύριο που, όσο κι αν έλαμπε, δεν έπαυε να είναι αβέβαιο.

Φίλες και φίλοι, πατριώτες,

Τον τόπο αυτό οι πρόγονοί μας τον φύλαξαν αιώνες αλώβητο. Στον τόπο αυτό συντήρησαν τη σπίθα της ανεξαρτησίας στα χρόνια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κι αυτόν τον τόπο οφείλουμε να τον διαφυλάξουμε: να διαφυλάξουμε τις ελιές και τ’ αρμάκια τους, τα κυπαρίσσια και τα μονοπάτια του, τις εκκλησιές και τα σπίτια του· γιατί σ’ αυτά κρύβεται ένας πλούτος που παραδόθηκε, ένας πλούτος σπάνιος γιατί δένει τον άνθρωπο με τη γη, με την πίστη, με την ελευθερία.

Advertisements