…ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΑ ΤΕΚΤΑΙΝΟΜΕΝΑ Δευτέρα, Δεκ. 15 2008 

 

Διαβάζω στην εφημερίδα το άρθρο της  Μαρίλης Μαργωμένου και νιώθω να τα ξέρω αυτά τα παιδιά. Συχνά περνούν απαρατήρητα στην τάξη και τα ίδια δεν έχουν διάθεση να ανταγωνιστούν και να επιβληθούν στην ομάδα· δεν ξέρουμε στα αλήθεια τι κρύβουν μέσα τους και ούτε μας ενδιαφέρει· είναι τα παιδιά που δεν ακολουθούν το main stream και δεν ενδιαφέρουν ―αυτό είναι το δράμα μας, δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Ένα τέτοιο παιδί ξαφνικά, από το πουθενά μπήκε στο Πάνθεον των ηρώων, δίπλα σε ήρωες επαναστάσεων κι η μορφή του ίσως αύριο, σαν του Τσε, να προβάλλει κατάστηθα σε μπλουζάκια εφήβων. Αυτό το ήσυχο κι ανυποψίαστο παιδί ηρωοποιήθηκε όχι μόνο στην Ελλάδα, μα στη Λισσαβώνα, στο Λονδίνο, στο Παρίσι, στη Ρώμη, στο Βερολίνο. Γιατί; Οι θεωρητικοί οφείλουν να ερμηνεύσουν, να αποκαλύψουν αίτια, να δώσουν προοπτικές. Οι θεωρητικοί του δικαίου οφείλουν να ερμηνεύσουν το νέο δικαιικό πλαίσιο που αναδύεται μέσα από αυτή την αυθόρμητη εξέγερση· οι κοινωνιολόγοι να προσδιορίσουν τα αίτια του απρόσμενου αυτού φαινομένου· οι πολιτικοί να αφουγκραστούν τη μάζα, να λάβουν γνώση των αιτιών να αναθεωρήσουν στάση και πολιτική. Και πάνω από όλα, όλοι μας σαν κοινωνία να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που προβάλλει σε πρώτη ανάγνωση των γεγονότων: παιδιά καταπιεσμένα, που βιδωμένα 7-8 ώρες σε ένα θρανίο και 2-3 ώρες ιδιαιτέρων, συμμετέχουν σε μια διαδικασία απαξιωμένη από  γονείς, πολιτικούς, εκπαιδευτικούς· και απαιτείται από αυτούς να είναι άριστοι σ’ αυτό το ανούσιο άνευρο εκπαιδευτικό σύστημα που μόνο στόχο έχει την κάρτα μετανάστευσης απ’ το σχολείο σε ΤΕΙ και ΑΕΙ, που άλλα δεν προσφέρουν επαγγελματική κατοχύρωση, άλλα δεν έχουν πρόγραμμα σπουδών, άλλα δεν… και όλα στερούνται σεβασμού προς τους σπουδαστές τους. Είναι τα παιδιά αυτά που ακούν πως το μέλλον τους είναι να ενταχθούν στη γενιά των 700, που βλέπουν να ξεφυτρώνουν γύρω τους μίζες, βίλες, λιμουζίνες.

Είναι η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα μας σ’ αυτά τα παιδιά κι ας μην κρυβόμαστε πίσω από την υψηλή κριτική των πολιτικών ή άλλων λόγων. Είναι η ώρα να αντιληφθούμε πως η κοινωνία μας χρειάζεται μελλοντικούς πολίτες ελεύθερους, με αυτοπεποίθηση.

 

Τα παιδιά σήκωσαν την πέτρα! Γι’ αυτό καταδικάστε τα· εγκαταλείψτε τα, κύριε Πρεντετέρη, γιατί είναι ανεπιθύμητα· γιατί εκτός συστήματος τόλμησαν αυθόρμητα να διαδηλώσουν το θυμό τους. Στον κόσμο μας, όσοι έκλεψαν μέσα στο σύστημα, όσοι άρπαξαν με την απάτη του χρηματιστηρίου, με την κινητή τηλεφωνία, με την κάλυψη της αγίας εκκλησίας, με την βουλευτική ή άλλη ιδιότητα, όσοι δολοφόνησαν εν υπηρεσία, είναι δικοί μας μέρος του συστήματος. Μα τα παιδιά αυτά είναι έξω από τον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο για αυτό πετάξτε τα στις εσχατιές της κοινωνίας, δολοφονείστε τα γιατί φώναξαν και ενόχλησαν. Κινηθείτε με το δόγμα “ηθικό είναι το νόμιμο” και φτιάξτε νόμους τέτοιους που θα φέρουν την ηθική στα μέτρα σας. Χτυπήστε αλύπητα με όρους ιεράς εξέτασης όποιον τολμήσει να τείνει ευήκοον ους στις φωνές τους και ξεχυθείτε σε κυνήγι μαγισσών για να μπορέσετε επί τέλους να ευνουχίσετε κάθε κλώνο ελεύθερης έκφρασης. Στις μέρες που διανύουμε, επιχειρείται το μεγαλύτερο έγκλημα απέναντι στην κοινωνία μας: έφηβοι με καθαρό μυαλό και αγνότητα στιγματίζονται ως όντα ανεπιθύμητα, έκθετα, πεταμένα στους κάδους του δήμου, για να τροφοδοτήσουμε τον κόσμο με αντίγραφα μας, που υποταγμένα θα κλέβουν, θα δολοφονούν.

 

 “Το πρόβλημα βέβαια είναι ότι βλέπουμε τη νεολαία μας να τα βλέπει όλα αυτά σαν πρότυπο και να μιμείται. Και ακόμη χειρότερα ολόκληρα πολιτικά κόμματα να τους χαϊδεύουν την πλάτη. Και βέβαια πού είναι οι δάσκαλοι και οι Καθηγητές; ανύπαρκτοι…” Το πρόβλημα είναι πως η νεολαία εκδήλωσε την αποστροφή της σε ό,τι βλέπει και πως δε μιμείται! κι αυτό το πολύτιμο χαρακτηριστικό αλίμονο αν θα το χάσει! Κι ο υπουργός της γαρδένιας (σπάστης πιάτων αυτός), προσφέρει σαν σε ιθαγενείς, καθρεφτάκια και κουδουνάκια στους “αρίστους”: ένα P.C. κατ’ έτος επαινώντας την επιτυχημένη ανταπόκρισή τους στην ανοησία. Και τους χαϊδεύει την πλάτη υποσχόμενος, αυτός και οι προκάτοχοί του κι οι όλοι κυβερνώντες τα τελευταία χρόνια, πως θα γίνουν όλοι φοιτητές. Κι όταν σε δύο περιπτώσεις κάποιοι δεν τους “χάιδεψαν την πλάτη” ―θυμηθείτε, συνέβη δυο φορές― αμέσως αυτούς τους κάποιους τους έφαγε η μαρμάγκα… Και πάλι η υπερπροσφορά στο πολιτικό σουπερμάρκετ με δώρα άχρηστα, πτυχία χωρίς αντίκρισμα… Κι οι δάσκαλοι κι οι καθηγητές στο σύστημα αυτό αδύναμοι, ανύπαρκτοι(;) είναι κι αυτοί μέρος του προβλήματος, που συμμετέχουν στην εκπαιδευτική διαδικασία απαξιώνοντας τη δουλειά τους και χαϊδεύοντας τα παιδιά στην πλάτη για να μην έχουν προβλήματα, για να μην αποκαλυφθεί η δική τους ανεπάρκειά. Αυτοί χαϊδεύουν την πλάτη των παιδιών, κι όχι όσοι στρέφονται προς αυτά και αναζητούν αιτίες για να προτείνουν λύσεις…

 

Και αύριο τί;

Κοινότοπο ερώτημα με κοινότοπη απάντηση, θεωρίες αναλύσεις κλπ.

Ο πρωθυπουργός με χέρι στιβαρό το πηδάλιο κρατά, Ακούσαμε τις δηλώσεις του. Μείναμε άναυδοι! Δεν καθησυχάσαμε· το αντίθετο.
Τί καλός που δεν επέτρεψε ακραία μέτρα καταστολής, όπως πολλοί του είπαν
―ποιοι άραγε; κάποιοι από το περιβάλλον του, θα απαντούσε κάποιος πολίτης, γιατί δεν είναι δυνατόν να φανταστεί ότι τον παίρνει τηλέφωνο μέσα στον ορυμαγδό κάποιος άσχετος. Μήπως ταυτίζονται αυτοί οι κύκλοι του με εκείνους που επέτρεψαν τη δολοφονία; μήπως είναι εκείνοι που διέταξαν την προσαγωγή των 15χρονων.; Μήπως είναι εκείνοι που επέτρεψαν τα γιουρούσια στα μαγαζιά για να του προτείνουν στη συνέχεια τα ακραία μέτρα;

Τι ανοιχτός στις γνώμες και απόψεις! Είδε πολλή τηλεόραση αυτές τις ημέρες, μας είπε. (Εννοούσε προφανώς ειδήσεις, γιατί στην οθόνη κολλημένος μαθαίνουμε ότι είναι συνέχεια). Και είδε υπερβολές, δεν ξεκαθάρισε τι είδους: υπερβολές στις αντιδράσεις των διαδηλωτών, υπερβολές στον τρόπο που παρουσιάζουν τα κανάλια; Άφησε να εννοηθεί ότι ισχύει το δεύτερο, δεχόμενος την προβοκάτσια ορισμένων μέσων ενημέρωσης που παρουσίαζαν το τόσο, τόοοοσο. Μήπως είναι τα κανάλια που επιθυμούν και καλλιεργούν το κλίμα ανασφάλειας για να πετύχουν αυτό που αρνήθηκε, τα ακραία μέτρα;

Ποιον να εμπιστευτεί, ποιον να καλέσει να συνεργαστεί; Φάνηκε να μην ξέρει κι ο ίδιος.

Το πρόβλημα είναι αυτό: με ποιους να κυβερνήσει, ποιους να εμπιστευτεί; Εκείνους που γεμίζουν σιγουριά τον Κούγια για να λέει ό,τι λέει, Εκείνους που μεσ’ στη ζούλα θα τη βγάλουν καθαρή για όσα έφαγαν, και τόλμησαν να τους… φύγουν; υπουργοί σε θέση κλειδιά που θα έπρεπε να οδηγηθούν στο σκαμνί ως κοινοί απατεώνες με απάτες σε βαθμό κακουργήματος. Αυτούς που ξέρουν από κόλπα αφαίρεσης της εξουσίας από τους εκλεγμένους, και τρίβουν μακάβρια τα χέρια τους ρευόμενοι την κλεμμένη φασολάδα ―ομολογία ιδίων.

Παραλλάσσοντας το τραγούδι του Διονύση μού ‘ρχεται να πω:
 Μητσοτάκια μ’, Εφραιμάκια μ’, εσείς τρώτε και πίνετε κι εμένα με τρώει η αρκούδα!

Αυτούς έδειξε κι ο Πρωθυπουργός πως τον περιτριγυρίζουν. Και θά ‘λεγα προς Θεού μη φύγει γιατί φοβάμαι ότι οι επόμενοι θα είναι χειρότεροι.

Κι ο θλιβερός υπουργός Παιδείας, θολωμένος από το ξενύχτι στον Τερζή, ακούσαμε χτες να εκλιπαρεί για μια προκήρυξη που κυκλοφόρησε στα σχολεία! Κι αυτό φοβούνται πια… Και θά ‘λεγα πως πρέπει να σταματήσουν τα παιδιά να εκδηλώνουν την αντίδραση μόνο και μόνο γιατί ο κυβερνήτης του πλοίου έχασε όλο το σκάφος και κυβερνά μόνο το πηδάλιο. Δεν τον λυπούνται;

Και αύριο τί;

Με αισιοδοξία, καλημέρα σε όλους!

 

Υ.Γ. Απορώ διαβάζοντας κάποια από τα σχόλια: τόσα πολλά ενοχλούν, εκτός από τις δηλώσεις Κούγια και την υπερασπιστική γραμμή που χάραξε! Και τον αφήνουν ελεύθερο! Αυτός είναι η έκφραση, ανοιχτή κι ομολογημένη του “νεοσυντηρισμού” και πόσα μοντέλα και τρέντι δεν θα συμφωνήσουν μαζί του! είναι η έκφραση του “νεοφασισμού”, χωρίς ιδεολογία, παρά μόνο με “έρωτα” για τον εαυτό τους και μίσος για όλους τους άλλους! Το “Χάσκι των δικαστηρίων” ήρθε κι έδεσε με τον “Ράμπο των Εξαρχείων” και συμπληρώνει την εικόνα της σήψης του συστήματος αφού και δημόσιο βήμα έχει και τον ανέχεται το σύστημα να σπιλώνει τους κορυφαίους θεσμούς του!
 Αυτοί είμαστε! Από αυτά πρέπει να ξεφύγουμε! Ο καθένας κάνει τις επιλογές του. 
Καλημέρα σας και πάλι!

 

 

Advertisements

Πόση αλήθεια κρύβουν τα λόγια του Ισοκράτη! Τετάρτη, Δεκ. 10 2008 

Δε γνωρίζω αν ο Ε.Τ. που τα δημοσιεύει στην πρώτη του σελίδα κατάλαβε τι διάβασε. Τα λόγια όμως αποκαλύπτουν τη μεγάλη αλήθεια. Αντιγράφω από τον ΕΤ:

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΑΣ ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΤΑΙ

ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΕΧΡΑΣΘΗ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΙΣΟΤΗΤΟΣ, ΔΙΟΤΙ ΕΜΑΘΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΗΝ ΑΥΘΑΔΕΙΑ ΩΣ ΔΙΚΑΙΩΜΑ,ΤΗΝ ΠΑΡΑΝΟΜΙΑ ΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ,ΤΗΝ ΑΝΑΙΔΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΩΣ ΙΣΟΤΗΤΑΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΩΣ ΕΥΔΑΙΜΟΝ

Παραθέτω σχετικό κείμενο που μου έστειλε ο αθήναιος κι ευχαριστώ:

  

 

Το ψεύτικο ρητό του Ισοκράτη για την «αυτοκαταστροφή της δημοκρατίας»

 

Κάποια ελληνοαμερικάνικη οργάνωση μ’ έχει βάλει στον κατάλογο παραληπτών της και μου στέλνει (όχι μόνο σε μένα, βέβαια) ταχτικά μηνύματα, ως επί το πλείστον εθνικιστικά. Σήμερα, τέσσερις μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πήρα από την οργάνωση αυτή ένα μήνυμα με τον ανορθόγραφο τίτλο «Τάδε έφει Ισοκράτης» και το εξής περιεχόμενο:

Η Δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται, διότι κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας, διότι έμαθε τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα,  την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία

Κατά σύμπτωση, το ίδιο μήνυμα το είχα πάρει κι από μια εγχώρια ταχυδρομική λίστα, και απ’ ό,τι είδα κυκλοφορεί πολύ στο Διαδίκτυο τις τελευταίες μέρες, με αφορμή την εξέγερση των παιδιών που τα έλεγαν αλήτες.

Δεν θα επεκταθώ στη γνώμη μου για τη δολοφονία και για όσα την ακολούθησαν. Θα ασχοληθώ με κάτι δευτερεύον, με το ρητό του Ισοκράτη, ή μάλλον με το δήθεν ρητό του Ισοκράτη που πλασάρουν αυτές τις μέρες πολλοί, άλλοι καλοπροαίρετοι και άλλοι ελλαδέμπορες. Πριν συνεχίσω, να ομολογήσω ότι το εύρημα δεν είναι δικό μου· ναι μεν εγώ είχα ψυλλιαστεί ότι η φράση «η δημοκρατία μας αυτοκαταστρέφεται» ακούγεται πολύ μοντέρνα, αλλά πριν ανοίξω τα κιτάπια μου με πρόλαβε (εκμεταλλευόμενος και τη διαφορά της ώρας) ο φίλος Ηλίας από την Καλιφόρνια, που σ’ αυτόν ανήκει ο έπαινος.

Διότι, βλέπετε, ο Ισοκράτης δεν είπε αυτό που έβαλαν στο στόμα του οι πλασιέδες της ελληνοφροσύνης. Το απόσπασμα είναι από τον Αρεοπαγιτικό λόγο του και έχει στο πρωτότυπο ως εξής (ζητώ συγνώμη για το πολυτονικό):

 

Οἱ γὰρ κατ’ ἐκεῖνον τὸν χρόνον τὴν πόλιν διοικοῦντες κατεστήσαντο πολιτείαν οὐκ ὀνόματι μὲν τῷ κοινοτάτῳ καὶ πραοτάτῳ προσαγορευομένην, ἐπὶ δὲ τῶν πράξεων οὐ τοιαύτην τοῖς ἐντυγχάνουσι φαινομένην, οὐδ’ ἣ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπαίδευε τοὺς πολίτας ὥσθ’ ἡγεῖσθαι τὴν μὲν ἀκολασίαν δημοκρατίαν, τὴν δὲ παρανομίαν ἐλευθερίαν, τὴν δὲ παρρησίαν ἰσονομίαν, τὴν δ’ ἐξουσίαν τοῦ ταῦτα ποιεῖν εὐδαιμονίαν, ἀλλὰ μισοῦσα καὶ κολάζουσα τοὺς τοιούτους βελτίους καὶ σωφρονεστέρους ἅπαντας τοὺς πολίτας ἐποίησεν.

Φυσικά, μετάφραση δεν μας χρειάζεται διότι όλοι εμείς οι Έλληνες την έχουμε μία και ενιαία και τρισχιλιετή. Επειδή όμως μπορεί να περάσει και κανείς αλλοδαπός που δεν μετέχει της ημετέρας παιδείας, μεταφράζω πρόχειρα το απόσπασμα:

Διότι εκείνοι που διοικούσαν την πόλη τότε (ενν. στην εποχή του Σόλωνα και του Κλεισθένη), δεν δημιούργησαν ένα πολίτευμα το οποίο μόνο κατ’ όνομα να θεωρείται το πιο φιλελεύθερο και το πιο πράο από όλα, ενώ στην πράξη να εμφανίζεται διαφορετικό σε όσους το ζουν· ούτε ένα πολίτευμα που να εκπαιδεύει τους πολίτες έτσι ώστε να θεωρούν δημοκρατία την ασυδοσία, ελευθερία την παρανομία, ισονομία την αναίδεια και ευδαιμονία την εξουσία του καθενός να κάνει ό,τι θέλει, αλλά ένα πολίτευμα το οποίο, δείχνοντας την απέχθειά του για όσους τα έκαναν αυτά και τιμωρώντας τους, έκανε όλους τους πολίτες καλύτερους και πιο μυαλωμένους.

Μ’ άλλα λόγια, ο Ισοκράτης δεν μίλησε για «δημοκρατία που αυτοκαταστρέφεται». Αυτό είναι προϊόν ερμηνείας, για να μην πω προϊόν φαντασίας. Όπως προϊόν φαντασίας, που καμιά σχέση δεν έχει με το πραγματικό ρητό του Ισοκράτη, είναι και η ατάκα ότι η δημοκρατία «κατεχράσθη το δικαίωμα της ελευθερίας και της ισότητας». Για άλλη μια φορά, οι ελληναράδες χρησιμοποιούν τους αρχαίους όπως ο μεθυσμένος τον φανοστάτη: όχι για να φωτίσουν το δρόμο τους, αλλά για δεκανίκι που θα στηρίξει τα σαθρά τους επιχειρήματα.

 Υστερόγραφο: Μόλις είχα αναρτήσει το κείμενο και μια καλή φίλη με διορθώνει· ο Ισοκράτης-μαϊμού δεν κυκλοφορεί απλώς στο Διαδίκτυο, παρά τον δημοσίεψε πρωτοσέλιδο, με κάτι γραμματάρες να, και μάλιστα σε μαύρο φόντο, μια υποτιθέμενη σοβαρή εφημερίδα σαν τον Ελεύθερο Τύπο. 

 

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ  (436 π.Χ.-338 )

5ος & 4ος αιώνας: όταν πλέον το πολίτευμα της Αθήνας, μαθημένο να ζει στην τρυφή από την άντληση φόρων των «συμμάχων» παρακμασμένο και μη παραγωγικό, οδήγησε τους Αθηναίους στην Σικελική εκστρατεία (διάβαζε Σικελική αυτοκτονία) για να απαλλαγεί από ενοχλητικούς της αντιπολίτευσης, όταν η συκοφαντία των πολιτικών ανδρών σε βάρος πολιτών ήταν καθημερινό  φαινόμενο, όταν οι “προσαγωγές” των ενοχλητικών και το σωκρατικό κώνειο ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Κάθε ομοιότητα δεν είναι τυχαία!

(και οπωσδήποτε το παιδάκι που δολοφονήθηκε δεν τιμωρήθηκε για αναίδεια!)

Αλέξανδρε, σε γνωρίσαμε μόλις τώρα Τρίτη, Δεκ. 9 2008 

image_mini

Αλέξανδρε αγνοούσαμε την ύπαρξή σου

κι όλοι ήμασταν τόσο βολεμένοι.

Και να που σε γνωρίσαμε μόλις τώρα,

κι εσύ μας γνώρισες όσα δεν ξέραμε,

σε ακούσαμε μόλις τώρα

                                                                                     κι ακούσαμε όσα δεν είχαμε ακούσει,

                                                                                                   με τα κλειστά σου μάτια

                                                                     δείχνεις προς τα ‘κει που αρνιόμαστε να δούμε,

κι αύριο, αλίμονο, κινδυνεύουμε

να βρεθούμε μόνοι με τον εαυτό μας,

ξεχνώντας την απειλή της εξουσίας,

την κάννη που στρέφουν απάνω μας,

τα μάτια των παιδιών που ψάχνουν για φως κι αέρα,

που θα αγνοήσουμε την ύπαρξή τους.

Στον …. Δευτέρα, Δεκ. 8 2008 

 

(στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο που γνωρίσαμε μόλις τώρα…)

m_7b5169b843954c369d6e7feccb6cb1a6

Κοιμάμαι εκεί που κοιμάσαι κι εσύ,

κοιμάμαι στο ρείθρο του δρόμου·

ακούω αυτά που ακούς κι εσύ,

ακούω τις κραυγές του τρόμου.

 

Δυο μάτια κλειστά την παρέα οδηγούν,

δυο μάτια κλειστά που παγώνουν·

κι οι άλλοι κοιτούν στη γωνία να βρουν

το σημείο διαφυγής και ματώνουν.

 

Έχουμε φύγει,

με πιάνει ρίγη,

 

κι από το λίθινο το στρώμα μου κοιτώ,

 

έχουμε φύγει,

έχω πετάξει

 

κι αφήνω πίσω μου αέρα αδερφό.